Sto lat po wydarzeniach z „ Lalki” nić łącząca Wokulskiego i Łęcką ponownie zawiązuje się w pokoleniu ich potomków. Spotkanie tej pary nie jest jednak powtórką wielkiego romansu, lecz próbą ucieczki przed przeznaczeniem. W peerelowskiej erze betonu i podsłuchów tych dwoje próbuje odnaleźć prawdę nie tylko o sobie, ale też o swoich przodkach. Pomagają w tym listy, które Stanisław pisał do Izabeli. Wyłaniają się z nich losy tragicznej miłości, trwającej długo po tym, jak powinna się zakończyć – oraz tajemnica, która od wieku czekała na rozwiązanie. Jakub Jarno w brawurowy sposób ożywia klasykę, stawiając pytanie o dziedziczność fatum i udowadniając, że są historie, które nigdy się nie kończą. Mężczyzna z „ przedwcześnie posiwiałą duszą” i kobieta, której zdarza się tęsknić za młodością. Łączy ich więcej niż przypuszczają. Odkrywanie części wspólnych wciąga bez reszty. – Weronika Wawrzkowicz Jakub Jarno podejmuje grę z „ Lalką”, przenosząc stawiane przez Prusa pytania o miłość, złudzenie i społeczne uwikłanie do realiów późnego PRL-u. Wszystko to zostało napisane z narracyjną wprawą kogoś, kto najwyraźniej od dawna świetnie wie, jak nie wypuścić czytelnika z rąk. – Tomasz Stawiszyński
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się