Kronika widzeń złudnych

Finezyjna, brawurowa, stylistycznie wytrzymana na granicy natręctwa językowego i cynicznie śmieszna powieść o współczesnych odmieńcach, ich maskach i klęskach, o seksie i religii jako drogach wiodących do szaleństwa i o literaturze jako metodzie zachowania dystansu.