Jan Prokop, ur. w 1931 w Częstochowie, studiował na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1949-1955 romanistykę i polonistykę. Historyk literatury, krytyk i publicysta. Pisywał m. in. w " Tekstach", " Tygodniku Powszechnym", " Zapisie", " Kulturze" (paryskiej)," Pulsie", " Miesięczniku Małopolskim", " Kulturze Niezależnej", " Dekadzie Literackiej", " Arce", " Arcanach", " W drodze", " Znaku". Pracownik IBL PAN w latach sześćdziesiątych, w 1977-1987 wykłada literaturę polską na Uniwersytecie w Turynie, 1987-1990 w Katedrze Romanistyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, obecnie pracuje w Instytucie Neofilologii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Autor kilku książek o poezji europejskiej i polskiej w XX wieku (m. in. " Euklides i barbarzyńcy", 1964, " Żywioł wyzwolony", 1978),w ostatnich latach wydał " Szczególna przygoda żyć nad Wisłą" (Londyn 1985)," Universum polskie" (1993)," Parole partisane" (1994)," Wyobraźnia pod nadzorem" (1994)," Pisarze w służbie przemocy" (1995).
