X wiek, krakowski arcybiskup Prokosz (Prohorius) spisuje swoją niezwykłą kronikę, zawierającą poczet trzydziestu dziewięciu rzekomych królów i książąt Sarmacji wraz z opisem dziejów starożytnej i wczesnośredniowiecznej Lechii od około 1700 roku p. n. e. aż do czasów mu współczesnych. Kronika Prokosza została po raz pierwszy opublikowana w 1825 roku, wzbudzając zrozumiałą sensację. Fałszerstwo tej kroniki już w ciągu roku od jej wydania wykazał Joachim Lelewel, odnajdując w Wilnie jej rękopis opatrzony datą 21 czerwca 1764 i wskazujący na Przybywsława Dyjamentowskiego jako jego autora, dokonując następnie krytycznego rozbioru jej treści. Dyjamentowski znany był jako fałszerz dokumentów historycznych, zajmował się tworzeniem fałszywych genealogii rodów magnackich i fikcyjnych źródeł opisujących najstarsze dzieje Polski.
