Pomysł wydania myśli i sentencji Wincentego Witosa nie jest nowy. Już w przeszłości podejmowano takie próby, które były równoległe z rozwijającą się jego twórczością pisarską ujętą w artykułach i wspomnieniach. Współpracownicy wielkiego przywódcy ruchu ludowego, politycy, naukowcy cytowali i przywoływali w argumentacji politycznej trafne riposty, komentarze i refleksje wypowiadane przez Witosa w określonym kontekście i sytuacji. Mamy do dyspozycji bogatą twórczość Wincentego Witosa zawartą w prasie i dziełach wybranych. Wszystko to, co mówił i pisał, od chwili kiedy wziął pióro do ręki i wygłosił pierwsze przemówienie, miało głębokie przesłanie społeczne i polityczne. Wincenty Witos pisał zajmująco, precyzyjnie i poprawnie stylistycznie. Zastanawiające jest, jak było to możliwe, że człowiek, który uczęszczał zaledwie cztery zimy do szkoły wiejskiej, posiadał taką umiejętność wysławiania się i przelewania myśli na papier. Był on niewątpliwie jednym z niewielu genialnych samouków, zauważonych przez innych. Do jego awansu społecznego przyczyniła się zarówno jego ciężka, mozolna praca nad sobą i własnym rozwojem intelektualnym, jak i formacja polityczna, która zbudowana na opoce tradycji niepodległościowych stała się reprezentacją chłopów – tej warstwy społecznej, z której wywodził się Wincenty Witos. To, co przyciągało Wincentego Witosa i chłopów do ruchu ludowego, związane było z ideą sprawiedliwości społecznej, której chłopi pozbawieni byli przez 300 lat niewoli. Głównym źródłem wiedzy Wincentego Witosa były książki oraz własne doświadczenia w poznawaniu funkcjonowania społeczności wiejskiej, samorządu i parlamentaryzmu zaborczego. Z książek uczył się świata i jego dziejów, historii państwa i narodu polskiego. Zgłębiał też myśli polityczne i idee świata antycznego, zachodnich demokracji.
