{
  "type": "book",
  "site": {
    "name": "Kołczan Książek",
    "language": "pl-PL",
    "url": "https://www.kolczanksiazek.pl"
  },
  "formats": "Każda podstrona ma dwie wersje z tymi samymi danymi: JSON (adres strony + .json) i markdown (adres strony + .md). Do każdego `url` w tym dokumencie można dopisać .json albo .md.",
  "title": "Oswajanie chmur",
  "subtitle": null,
  "slug": "oswajanie-chmur",
  "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur",
  "json": "https://www.kolczanksiazek.pl/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur.json",
  "markdown": "https://www.kolczanksiazek.pl/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur.md",
  "authors": [
    {
      "name": "Jarosław Kapłon",
      "slug": "jaroslaw-kaplon",
      "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/jaroslaw-kaplon"
    }
  ],
  "language": "pl_PL",
  "original_title": null,
  "original_language": null,
  "first_published": "2016-08-19",
  "genres": [],
  "series": [],
  "cover": "https://quivercdn.com/covers/mamiko/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur_978-83-6390-680-1-498e4e77.jpg?v=2026-09-03%2002%3A36%3A41",
  "description": "Nawiązując do tytułu najnowszego tomiku Jarosława Kapłona Oswajanie chmur, biel okładki – najjaśniejszy odcień szarości - jest jak wielka chmura, która przysłoniła słońce. Na szczęście nie do końca, bo w centralnym miejscu widać błękitny patchwork, uszyty ze skrawków nieba. Można by domniemywać, że Autor składa w całość najmniejsze ścinki, tworząc w ten sposób własną, niebieską przestrzeń. Zastanowiło mnie, dlaczego brakuje jednego kawałka. Czyżby Autor zostawił wolne miejsce dla Czytelnika? Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi i czytam odautorski cytat, który jest kluczem otwierającym drzwi do przedsionka świata Poety. Codziennie rano biorę tabletkę, jakbym nieprzerwanie próbował poskładać swój żywot w coś wątpliwego Po tym wstępie wiem, że Jarosław Kapłon jest osobą, która patrzy na egzystencję w sposób analityczny. Przygląda się każdej chwili jak życiodajnej pastylce, obraca w dłoni, obserwując pod każdym kątem, zanim zniknie ona w ustach, by w następnej kolejności zasilić krwiobieg. Życie, w takim kontekście, to następujące po sobie dni, które łyka się niczym tabletki i umiera, kiedy się skończą. … Życie wydaje się ulotne niczym piosenki o miłości i nie ma nic wspólnego ze szczęściem raczej z przemijaniem mimo to wciąż czegoś pragniemy … - oświadcza już w pierwszym wierszu. Ulotność, wątpliwości, przemijanie, tęsknota, a także pragnienie - szczególnie bliskości, będą pojawiać się i znikać jak chmury na niebie. Sześć pierwszych wierszy to rozgrzewka intelektualna, w której widzę człowieka myślącego systemowo i wizualnie, ale także odczuwającego wszystkimi zmysłami w sposób czysto fizyczny. Wiersze są jak gra wstępna do kolejnej części. Czytając posuwam się coraz dalej, naciskając kolejne klamki do intymnego świata. … ile razy możesz zmieścić mnie w sobie jak mocno opleść nogami żebym wiedział że kochasz … (Meandry) … namacalne są tylko biodra wszystko inne to halucynacje związane z uniesieniem zlizuję z ust pomadkę o zapachu rutyny jakby świat za oknem nie zorientował się że już po wszystkim … (Człowiek) W kolejnym rozdziale o wiele mówiącym tytule Atmosfera szukałam dusznej powłoki otaczającej dwa ciała. Miałam nadzieję, że na moich oczach rozegra się coś metafizycznego pomiędzy partnerami. Okazało się jednak, że jest tak, jak w cytowanym powyżej utworze czyli już po wszystkim. Mimo to nie czułam się zawiedziona, bo odnalazłam inne wartości oraz człowieka, który potrzebuje znacznie więcej niż fizyczne uniesienie. … musi istnieć coś więcej niż ja i ten pokój może miłość która iskrzy na samym początku… (Czarna materia) … bo kim jest człowiek kiedy tak leży nie dopasowując się do reszty jego wiotka nagość usycha jak roślina której nie obiecujesz już nic jedynie miejsce do zbliżającej się śmierci … (Iteracja) Świadomość śmierci krąży nad głową Autora nader często. Pojawia się w wielu miejscach tomiku i chociaż częstotliwość występowania tego tematu powinna oswajać z tym co nieuchronne, we mnie budzi niepokój. … kiedy umrę położą mnie w pozycji embrionalnej żebym nie patrzył na dekiel nieba i dno ziemi tak aby być w punkcie początku … (Cykl) Wiersze kolejnych rozdziałów są wyciszone i kameralne. Przewijają się przed oczami jak klatki czarno-białego filmu. Chwilami mam wrażenie, że siedzę w pustym kinie i podglądam cudzą codzienność wyświetlaną na ekranie - zwykłe życie niezwykłego człowieka. Temat z pozoru mało nośny, a jednak w wykonaniu Jarosława Kapłona interesujący, bo jest w tym wszystkim coś czystego w intencji, co przedziera się przez utwory, sprawiając, że tym bardziej odczuwalna jest ich szczerość. Ostatni wiersz pozostawia mnie w zadumie, bo odkrywam, że towarzysząc Autorowi we wszystkich powtarzalnych, przyziemnych sprawach, oswoiłam własne chmury. Serdecznie polecam ten doskonale napisany tomik.",
  "editions": [
    {
      "title": "Oswajanie chmur",
      "subtitle": null,
      "url": "https://www.kolczanksiazek.pl/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur/9788363906801",
      "publisher": "Mamiko",
      "publisher_series": [],
      "translators": [],
      "medium": "paper",
      "duration_seconds": null,
      "narrators": [],
      "illustrators": [],
      "cover_artists": [],
      "isbn": "978-83-6390-680-1",
      "pages": 54,
      "published": "2016-08-19",
      "language": "pl_PL",
      "cover": "https://quivercdn.com/covers/mamiko/jaroslaw-kaplon/oswajanie-chmur_978-83-6390-680-1-498e4e77.jpg?v=2026-09-03%2002%3A36%3A41"
    }
  ],
  "other_languages": [],
  "characters": [],
  "chapters": []
}