" Paroksyton", którego literalnym odpowiednikiem łacińskim jest " penultima", oznacza w prozodii sylabę przedostatnią. Paroksyzm byłby zatem chwilą tuż przed końcem, jeszcze nie ostatnią, ale poprzedzającą moment, kiedy nie zostanie już nic do powiedzenia. Z kolei paroksysta to ktoś, kto przywiązuje się do zjawisk krańcowych, ale nie ulega iluzji końca. Używa go jako obserwatorium, z którego roztacza się niczym nie przesłonięty widok. Włącza koniec w sam bieg wydarzeń. Czasami umieszcza się nawet poza nim, jakby przeskakiwał swój cień. Ani fanatyk, ani prozelita, ani egzorcysta: jedynie gwałtowność paroksyzmu i dyskretny urok obojętności. Jedynie balansowanie między skrajnościami, dokładnie tam, gdzie na krańcach obojętności widać jeszcze słaby blask rozpaczy. Bez wątpienia to także figura naszego świata. J. B.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się