Japońskie miasto przyzamkowe, rozwój, struktura i rola w urbanizacji Japonii (1576-1700)

Japońskie miasto przyzamkowe (jokamachi) posiada długą historię ściśle związaną z przekształcaniem lokalnych ośrodków władzy na Archipelagu. W pracy przedstawiono kluczowe etapy jego rozwoju, a w szczególności okres wojen domowych (1467-1573). Wtedy właśnie coraz bardziej niezależni lokalni wojownicy rozpoczęli proces konsolidacji swoich lenn, a wokół ich umocnionych siedzib i zamków zaczęły się powoli rozwijać ośrodki miejskie o charakterze wojskowym. W ostatnich dekadach XVI wieku podczas stopniowego jednoczenia Japonii przez Odę Nobunagę i Toyotomiego Hideyoshiego pojawił się szereg nowych rozwiązań urbanistycznych i organizacyjnych, które doprowadziły do powstania nowożytnej odmiany miasta przyzamkowego (kinsei jokamachi). W XVII wieku miał miejsce intensywny proces urbanizacji, któremu sprzyjało wygaśnięcie wojen domowych oraz postępująca stabilizacja polityczna siogunatu Tokugawów. Nowożytne miasta przyzamkowe, główne ośrodki autonomicznych księstw feudalnych, stały się węzłami nowej sieci urbanistycznej, która przetrwała do dziś w postaci równomiernie rozmieszczonych po kraju stolic prefektur. Bujny rozwój gospodarczy i demograficzny sprawiły, że miasta przyzamkowe z ośrodków o charakterze wojskowym przekształciły się w lokalne centra handlu i rzemiosła. Wprowadzenie przez książąt zasad konfucjańskiego porządku świata doprowadziło do wytworzenia się w nich specyficznego systemu społecznego, który współtworzyli wojownicy oraz coraz liczniejsi i bardziej zamożni mieszczanie (kupcy i rzemieślnicy). Książka omawia najważniejsze cechy tych miast na przykładzie Kanazawy, stolicy księstwa rodu Maedów, która pod koniec XVII wieku należała do największych miast Japonii.