Książka Mam pytanie to zbiór cotygodniowych felietonów Jerzego Biernackiego, publikowanych w ostatnim trzyleciu istnienia tygodnika Nasza Polska, w latach 2013-2015. Zbiór felietonów wyselekcjonowanych w pewnym stopniu, które jednak jak pisze autor we wstępie stawiały duży opór przeciwko tej selekcji. Felietony te były oparte jak sam tytuł książki wskazuje na zadawaniu różnorakich pytań dotyczących, najogólniej mówiąc, życia publicznego w Polsce, chociaż nie brak tu tematów związanych także z zagranicą, ale raczej tylko tą bliższą (Niemcy, Rosja, Ukraina), jak również problematyki uniwersalnej, na przykład w felietonie Czy bliski jest koniec świata. Naturalnie, pytania zadawane są po to, by próbować na nie odpowiedzieć i w tych odpowiedziach kryje się główna treść tych krótkich, zazwyczaj nie dłuższych niż dwustronicowych, tekstów. Polityka i moralność, postawy ludzkie, zasady uczciwości i postępki nieuczciwe, sądy i przesądy to ich tematyka. Większość zachowała swoją aktualność (czego autor nie przewidywał), część jest tzw. powtórką z rozrywki (a raczej z traumy) słusznie minionych rządów PO-PSL, które warto czytać z nieodstępnym uczuciem radości, że to się wreszcie skończyło (i szybko nie wróci), część wreszcie okazała się ponadczasowa. Czytelnicy sami to z łatwością zauważą. Wystarczy przytoczyć kilka tytułów pytań: Jak to jest w państwie prawa? (skoro wszystkim wiadomo, że były prezydent ukradł tysiące dokumentów państwowych i pozostaje bezkarny), Czy jesteśmy kondominium niemiecko-rosyjskim? (to znaczy czy byliśmy nim w latach rządów PO-PSL), Dlaczego nie chciałbym być Niemcem ani Rosjaninem?, Czy PSL jest potrzebne polskiej wsi?, Czy Polska jest obcym ciałem w świecie Zachodu?, Kto w maju (2015 roku) zostanie prezydentem kraju? (gdzie autor przewidział zwycięstwo Andrzeja Dudy, gdy dawano mu 12 proc. poparcia), Czy Polacy potrafią grać drużynowo?, Czy wrzaski opozycji i mediów zaszkodzą dobrej zmianie? (ostatni, z grudnia 2015 roku). Jak widzimy po dwóch latach od zwycięskich wyborów, Prawo i Sprawiedliwość niezwykle łagodnie traktuje poprzednią ekipę, mimo że ta narobiła tyle niewybaczalnych szkód. W tej książce natomiast mamy do czynienia z ostrzejszymi ocenami i osądami, ale wyrażanymi, jak się zdaje, w zgodzie z poczuciem sprawiedliwości, bliskim dużej części samodzielnie myślących Polaków.
