Praca podsumowuje wieloletnie badania autora nad włókiennictwem okresu rzymskiego. Charakteryzowało się ono użyciem drobnych surowców, szczególnie wełny (dużo lepszej jakości niż wełna dziś uzyskiwana). Tkacze w okresie rzymskim tworzyli piękne tkaniny, przede wszystkim w splotach skośnych, często łamanych, dających wzór rombowy. Przez umiejętny dobór przędzy otrzymywali kolorowe lub mieniące się w świetle kraty. Do wytwarzania tych materiałów wykorzystywali prymitywne krosno pionowe. Spośród badanych tekstyliów autor wybrał wyroby importowane ze Skandynawii i z Imperium Rzymskiego.
