Czy na analfabetyzm filmowy można coś poradzić historią filmu, zwłaszcza tak lakoniczną jak ta? Wydaje się, że trochę poradzić można. Zapewne, skromne ramy tej książki wykluczają, by mogła ona stanowić wyczerpującą encyklopedię doniosłych tytułów i nazwisk lub dawać kompletną wiedzę o wszelkich społecznych i estetycznych konsekwencjach pierwszych 70 lat kinematografii. Ale przecież przeznaczona jest ona nie dla fachowców, tylko dla zwykłych widzów kinowych, zwłaszcza młodych, którzy w dodatku poza filmem interesują się także innymi sztukami. W tym tez celu książka niniejsza świadomie stara się być tak krótka, jak to tylko możliwe. Odmawia sobie zasypywania czytelnika lawiną nie skomentowanych nazwisk, dat i tytułów, zwłaszcza ta, gdzie współczesnemu polskiemu czytelnikowi mówiłyby niewiele. (...) Natomiast ma książka ambicję nie pomijać żadnego z ważnych zjawisk artystycznych w dziejach filmu oraz wyjaśniać istotę tych zjawisk. Toteż w przeciwieństwie do wielu innych książek o podobnym charakterze chce być ona nie tylko historią filmu, ale równocześnie pewnym wprowadzeniem w formę filmu i jego język, niekiedy nawet – w główne teorie filmowe.
