Wyszeptane życzenia

(...) Mgliście czuła, jakby ktoś położył ją na rozżarzonych węglach. Ciepło to zadawało jej słodki ból, jakiego wcześniej nigdy nie znała. Płomienia zdawały się pulsować i skakać po niej, więc niespokojnie potrząsnęła głową na poduszce. Pragnęła, chciała, musiała zaraz… - Tander – zawołała, chwytając go kurczowo. – Proszę, pragnę Ciebie. - Jesteś już gotowa – odezwał się zachrypniętym głosem. – Czuję, jak bardzo mnie pragniesz, Amnity, tak bardzo Cię kocham. - A ja Ciebie, Tander. Wejdź we mnie, proszę… (...)