Søren Kierkegaard (1813-1855) jest autorem bardzo osobistych dzieł, które otwierają nową drogę w historii myśli. Fundamentem swojej teorii uczynił podmiot istniejący, człowieka rzeczywistego i historycznego, tworząc w ten sposób nową koncepcję poznania i prawdy, która nie jest abstrakcyjna i wieczna, jak twierdził idealizm i racjonalizm w tradycyjnym ujęciu. Byt konkretny i indywidualny, ze swoją subiektywnością i duchową tęsknota, stoi zatem w samym centrum rozważań. Kiedy pod koniec II wojny światowej filozofowie związani z egzystencjalizmem podejmą próbę odbudowania z ruin nowej filozofii moralnej i nowej kultury, nie będą szukali abstrakcji, które wcześniej nie zapobiegły dziejowej apokalipsie, lecz zwrócą się ku Kierkegaardowi i centralnemu miejscu człowieka w świecie. W oparciu o tę interpretację odkryto w duńskim filozofie ogromne bogactwo, w którym psychologia, filozofia i geniusz literacki służą realizacji zadania religijnego: doprowadzić człowieka jako jednostkę do istoty chrześcijaństwa.
