Tego dnia

Joanna Roszak kontynuuje minimalistyczną poetykę znaną z poprzednich tomów (Wewe, Ladino),choć skupia się nie tyle na brzmieniu i wyglądzie słowa, ile na obserwacjach codzienności. kiedy zaczynamy pytać od czasu do czasu umieramy tuż obok wymiana mebli zaległe podpisy na odwrocie zdjęcia oczyszczanie z szumów starej piosenki o niebo lepiej o ziemię gorzej dziś latawce nie polecą mimo że na zewnątrz jasna noc rzecz o banalności dnia (fragment książki)