Ogrodnicy z Marly

Wiecznie zielone A potem zwyczajnie: rozkłada ramiona, skłania głowę i znika, bo nie umiera przecież. Jest nieśmiały. Nie ma komu być ogrodnikiem, a nawet jeśli on nim zostanie, to schowa się przed kobietami biegnącymi w rozpaczy. W milczeniu naostrzy nożyce, przytnie najbujniejsze pnącza i nie będzie więcej pił. W tej opowieści jesteśmy tylko ludźmi. Bo jesteśmy. (fragment książki)