Mutacja modernistyczna w historiografii polskiej (przełom XIX i XX wieku)

Publikacja z zakresu historii historiografii, poświęcona dziejom polskiej nauki historycznej okresu przełomu XIX i XX w., lat przełomu antypozytywistycznego w nauce, a Młodej Polski w literaturze. Jest to okres przeobrażeń w wielu dziedzinach życia, także w nauce. Jak udowadnia jednak autorka, dokonująca się w tym okresie transformacja nauki historycznej nie miała charakteru przełomu, lecz była rozłożonym w czasie procesem, który bardziej adekwatnie jest nazwać właśnie mutacją modernistyczną. Praca koncentruje się przede wszystkim na procesie reorientacji dokonującej się w rodzimej nauce. Szczególną uwagę skupia autorka na odpowiedzi na pytanie, czy i w jaki sposób przemiany zachodzące w historiografii europejskiej oddziaływały na naszą refleksję historyczną. Ksążka składa się z trzech rozdziałów: pierwszy z nich przedstawia główne koncepcje historii jako nauki, które funkcjonowały w historiografii europejskiej w drugiej połowie XIX wieku.