Z Iwieńca i Stołpców

1 sierpnia 1944 r. około godz. 19.00 wyruszyliśmy w kierunku Warszawy by zaatakować lotnisko na Bielanach na którym stacjonowały samoloty myśliwskie. Do pokonania było 20 km po piaszczystych drogach puszczy. W strugach ulewnego deszczu doszliśmy do miejscowości Łuże nad ranem 2 sierpnia. Pododdziały ustawiały się w czworobok by wysłuchać zadania które relacjonował kpt. Szymon Józef Krzyczkowski dowódca VIII rejonu. Nasza II kompania była środkową w ataku na lotnisko. Ruszyliśmy około godz. 4.00 nad ranem wychodząc z kotliny na pole pokryte stojącym na pniu zbożem. Szliśmy na czele w poczcie dowódcy. Po pokonaniu 500-700 m zobaczyliśmy wóz pancerny a obok niego kilkunastu zdziwionych żołnierzy niemieckich. Odległość od nieprzyjaciela mogła wynosić 100 m gdy huknęły strzały. Za pocztem dowódcy kompanii szedł z granatnikiem strz. Dzienis który wymierzył pocisk z granatnika wprost w otwartą klapę wozu pancernego w którym poczęła się rozrywać amunicja. Dowódca kompanii wydał mi rozkaz Sanitariusz 30 metrów do tyłu. Naprzód poszła tyraliera i pluton cekaemów. A deszcz lał. Zostałem niedaleko samochodu pancernego który płonął. Około godz. 8.00 z lotniska poderwały się samoloty myśliwskie i rozpoczęły atak na szturmującą piechotę przelatując tuż nad ziemią i siejąc z karabinów maszynowych. Fragment książki