Naturalna kolej rzeczy

" Naturalna kolei rzeczy" powstawała przez wiele miesięcy. Słowa rodziły się wraz z kolejnymi porami roku, w ścisłym związku z naturą, z miejscem, w którym mieszkam i z moją codziennością. Chcę się podzielić z Wami tym wszystkim, co przezywam i czego jestem częścią. Tkanka łączna Chodzę od drzewa do drzewa. Widzę myśli ptaków. Wykluwają się o świcie z jajek w niebieskie cętki. Na wysokości najniższej gałęzi wydają pierwszy krzyk. Nie dotkną ziemi. Tuż nad ściółką rozkładają skrzydła. Unoszą tajemnice zapisane między słojami. Wymawiam słowa, a one wyfruwają spod skrzydeł zimorodków, wypełniają pęknięcia w korze. Twardnieją. Jak skóra na piętach i łokciach. Łączą nas linie papilarne, roczne przyrosty. Punkty styczne na krawędzi liścia. W dniu narodzin nazwano mnie imieniem rzeki. W jej wodach dzieci szukają kamyków, kobiety robią pranie, a zwierzęta odnajdują wilgoć. Są chwile, kiedy czuję pływające we mnie ryby. Na dnie brzucha osiada muł. Resztki dnia. Coś, co scala mnie z ziemią. [Joanna Koronkiewicz]