Religijne korzenie Europy. Powrót do politeizmu

W minionym stuleciu socjologowie mieli tendencję do lekceważenia religii. Spodziewali się, że w miarę tryumfu „ nowoczesności” jej rola będzie maleć aż do zaniku. Wydarzenia obecnego wieku podważyły te mniemania i zmusiły wielu do odwołania swych proroctw. Coś jednak z dawnego lekceważenia pozostało, mianowicie skłonność do traktowania „ religii” jako przynależnej do sfery prywatnej, a tym samym umieszczania jej obok upodobań kulinarnych czy stylów spędzania wolnego czasu. Takie milczące założenie leży np. u podstaw ideologii wielokulturowości. Da się ją bowiem tylko wówczas wcielać w życie, gdy wyznawany prywatnie światopogląd (który ludzi dzieli) jest mniej istotny od mitycznego „ tego, co łączy”. A jednak nie istnieje „ religia”, istnieją jedynie konkretne religie. Różnią się nie tylko imionami bóstw czy wizjami zaświatów, ale także wartościami, które narzucają bądź usiłują wpoić wiernym. Różnią się także miejscem, jakie usiłują zająć w hierarchii wartości ludzi oraz w porządku społecznym. Choć socjolog – jako badacz – nie może ich oceniać w kategoriach prawdziwości bądź fałszu, może jednak analizować wpływ, jaki wywierają na cywilizację. Charakter tego oddziaływania nie jest ustalony raz na zawsze – zmienia się wraz z samymi religiami, które mogą z kośćca kultury przeistaczać się w śmiercionośne toksyny albo z wirusów mentalnych w fundament nowego ładu. Każda żywotna cywilizacja wyrasta z korzeni religijnych. Czy zatem Europa może przetrwać bez religii, z której wyrosła? Jaka to religia? Czy można do niej wrócić? Próbę odpowiedzi na te pytania podejmuje w niniejszej książce Kamil M. Kaczmarek, ukazując, że w głębiach naszej kultury bogowie z Olimpu ciągle walczą z pustynnym bóstwem z góry Synaj.