Dziwne dziewczyny Kamili Janiak to poemat rozpisany na głosy, w którym bezkompromisowa szczerość i spis z doświadczenia wybrzmiewają równie wyraźnie, co próba zarejestrowania i uporania się z rozproszeniem własnego „ ja”, zaś słowo „ jestem” okazuje się lepkie i (nie)poręczne. Poetka w swojej najnowszej książce przede wszystkim mówi, opowiada, odpowiada, kłóci się i dyskutuje. Skala głosu więc jest pełna: od nastolatki do matki, od dzieciństwa do zatrudnienia, przez miejskie przygody do katastroficznych wizji przyszłości, od historii traum przez historie kochanków do historii opowiadanych przez dzieci, które „ są cenniejsze niż język”. Od szeptu, przez śpiew, do jęku i krzyku.
