Wiersze przeciwko ludzkości

małe jak nie tęskni, ale obraca zdjęcia w wyobraźni. widok z kwaterki, kwaterka z widokiem. gdy spał, wierciła się przed nieruchomym papieżem. gdy brał prysznic, wydrapała mu serce małe jak oko. ten moment kiedy rozmawiasz przez telefon, głośno się śmiejąc i dodajesz, że zajebiście i, że super i opadasz na krzesło wyczerpana. kiedy dodajesz uśmiech na koniec zdania, pisząc maila, jak pocisk, i to jedyna energia, jaka istnieje. kiedy otwierasz oczy rano i jest najgorzej, dlatego kupiłaś parę wielkich swetrów z golfem na twarz. i kiedy mówisz, że przestałaś się malować, bo wierzysz w siebie, ale to gówno prawda, po prostu nie masz siły. albo kiedy zdrowo się odżywiasz, warzywa, zero cukru, te sprawy i jest tak tylko dlatego, że się przyzwyczaiłaś i mogłabyś już wcale nie jeść, bo jest ci wszystko jedno. dorosły człowiek ukrywa się w łazience kiedy taka dorosła wróciła z pracy, nakarmiła zwierzęta, zapłaciła rachunki, odłożyła na miejsce, co miało swoje miejsce i poszła się myć – łzy zmieszały się z pianą, piana mieszała się z parą, w parze nigdy jej nie szło. (fragmenty książki)