Dziesięć rad dla osób w smutku i utrapieniu będących

Synu mój, córko moja – odzywa się głos z krzyża – alboż ci tak ciężko przecierpieć kilka chwil ze mną i dla mnie, którym tyle wycierpiał dla ciebie? Chcesz mnie kochać w szczęściu, a w boleści ode mnie odstępujesz? Wiesz, że kocham, bo ta miłość przybiła mnie do krzyża. Wiesz, żem wszechmocny, mogę ten krzyż zdjąć z ciebie, a nie czynię tego. Dlaczego? Bo bez tego krzyża do Nieba byś nie doszła. O! Gdyby była inna droga do Nieba niż droga krzyżowa, poprowadziłbym cię nią. Wkrótce wszystko dla ciebie się zakończy, śmierć może bliższa, niźli się spodziewasz, a ty tak się troszczysz o przyszłość. Ja jestem przy tobie, kiedy płaczesz; ty do mnie wołasz, biedne dziecię, ja ciebie słyszę; przyjdzie czas, gdy będziesz wielbić moje miło-sierdzie. Co teraz z tobą czynię, ty nie wiesz, ale dowiesz się później. APPROBATUR Varsaviae, die 23 Augusti (4 Septembris) 1897 anno Judex Surrogatus Cubicularius Intimus Suae Sanctitatis – Leopoldus Łyszkowski Secretarius – J. Podbielski Niniejszą edycję oparto na: Dziesięć uwag dla osób w smutku i utrapieniu zostających, nakład i druk Franciszka Czerwińskiego, Warszawa 1897. Dokonano niezbędnych korekt w zakresie ortografii, pisowni łącznej i rozłącznej, pisowni małą i wielką literą. Nieliczne wyrazy, obecnie nieużywane, uwspółcześniono.