Nieprzyzwoicie młody esej. Antologia

red. Katarzyna Kuczyńska-Koschany, Joanna Żygowska Nieprzyzwoicie młody esej to antologia poznańskiego eseju studenckiego. Obala mit o „ starości” eseju jako gatunku – „ starości” rozumianej jako wiek piszącej osoby. Esej to gatunek intelektualny, wymagający dojrzałości, erudycji, autokrytycznej pasji – zdarzają się jednak tacy, którym dane jest pisać porywająco, finezyjnie i mądrze w dwudziestym roku życia. Antologia ma charakter lekkiej prowokacji intelektualnej: eseistki i eseiści są młodzi, diapazon tematów – szeroki, a sława – dopiero na horyzoncie. Taki skromny rewers eseju noblowskiego. Tom gromadzi eseje literackie, najczęściej interpretacyjne, niekiedy śmiałe portrety twórczych osobowości, ludzi odważnych. Wszystkie, jak to eseje, otwarte próby na temat zadawany samemu/samej sobie, cierpią na chroniczną lekkość stylu i nieprzyzwoity (w dobie szaleństw kolektywnych) indywidualizm. Warto czytać dobrze napisany (i młody) esej w czasach, kiedy coraz gorzej pisze się po polsku. Polszczyzna to wszak jedna z ważnych domen tej wymagającej formy, która wywodzi się od Montaigne’a i Marka Aureliusza (a w Polsce – co najmniej od Norwida). Wstęp Patchwork i fastryga Tomasz Błaszak Gaduła ciszy (Esej w siedemnastu przeSłoniach) Jakub Eichler Pisarstwo jako rodzaj penerstwa Anna Głodkowska Lśnienie. O jednym wierszu Joanny Pollakówny Dawid Gostyński Sosnowski nie jest Krynickim Anita Jarzyna Elementarza ciąg dalszy Eliza Król Myśli winne Łukasz Lubiatowski Przestrzeń w Maltem Rainera Marii Rilkego Patrycja Łobodzińska Deus Quadratus – Homo Dolorosus Marta Maciejewska Wysoka góra. O tym, dlaczego Goethe, pisząc o kolorach, napisał o Boznańskiej Paweł Micnas Brak Grzegorz Pertek Natchniony śmiercią Agnieszka Sell Schwitters rozklejony Maja Staśko Maja i Dycio Maciej Topolski O-błędne. Próba przejścia Agnieszka Waligóra Polityczne ciało Joanny d’Arc Dawid Wojtkowiak Mała próba pod pretekstem kukuizmu