Rozpoczynanie nowego kajetu szkolnego łudzi za każdym razem nadzieją, że teraz już z pewnością będzie to zeszyt tak piękny i tak mądry, iż zadziwi świat, nauczyciela, a głównie – zaspokoi tęsknotę własną do ideału. Są zresztą ludzie umiejący pierwszą stronicę prolongować naprawdę aż do ostatniej kartki w jej czystości, potoczystości, z pięknymi podkreśleniami tytułów, z prostymi kreskami odmierzonego marginesu. Dwu takich znam, jeden jest pisarzem, drugi zoologiem, a porządek na ich biurkach, precyzja zaostrzonych ołówków, ba, u literata nawet sumienny harmonogram godzinowy zajęć (do wypełniania klatek odpowiednimi kolorami: „ wykonano – zostało do zrobienia”), ich żelazna dyscyplina warta bezustannej, jednakowo zasłużonej piątki, wszystko to razem tworzy we mnie posępny kompleks ,,tego-kto-nie dogania". Nigdy nie doganiałem, zawsze byłem o fazę, dwie w tyle. Usprawiedliwiało się to-rzeczywiście częstymi i przewlekłymi – chorobami, po których należało uzupełniać szkolne wiadomości, wciąż nie uzupełnione naprawdę, ciągle z zaległościami, i, co gorsza, w klasie mówiono o sprawach, których nie byłem świadkiem, bo miałem anginę, których nic rozumiałem, gdyż je wyjaśniano podczas mojego bronchitu, które stawiały kolegów stale o oczko wyżej, o krok dalej; niekoniecznie w nauce, ale w drobiazgach życia, w pojmowaniu aluzji, w skojarzeniach nawiązanych pod moją nieobecność. To się wreszcie sumuje, to w końcu stawia na czole stempelek FRAJER – i z tym piętnem, wypalonym silniej niż rozżarzonym żelazem, przychodzi żyć dalej, aż się człek przyzwyczai, zostaje tym cholernym „ Noniuszem" bez ratunku. – Noniusz! Noniusz! – ryczeli ci z drugiej gimnazjalnej w tłumie zbiegającym na dziedziniec szkoły Górskiego, a szło właśnie o mnie, piegowatego okularnika, tłustego jak prosię, z szóstego oddziału, czyli jedenastego, potem dwunastego semestru. Dlaczego zawsze musieli tępić mnie, obstępować zwartym kołem, trącać pięścią w łeb i pytać pogardliwie: – Wiesz, że jesteś Noniusz? – Co to znaczy, co to znaczy „ Noniusz"? – błagałem o wyjaśnienie, obracając się w kręgu oprawców. - Dlaczego Noniusz? – Przejrzyj się w lustrze, to zrozumiesz - szydził blondynek, noszący wprawdzie jak ja okulary, ale okulary upiorne, bo dla zaawansowanego dalekowidza, więc z bladych oczu robiły się za szkłami powiększającymi straszne, ogromne, pływające na boki ślepia. fragment książki
