Mamałyga

W jednym z wierszy Konrad Ciok przyznał się do pomysłu wyczarowania „ czegoś nienaturalnie pięknego”. Gdybym czytał te słowa na głos, postawiłbym akcent na przysłówku, bo ich autor, jak sądzę, zdaje sobie sprawę, że możliwość tego, czego szuka, a co bez krygowania się nazwał „ pięknem”, tkwi poza światem naturalnych postaci i kształtów – w kreowanej, za każdym razem od nowa, za każdym razem osobno, suwerennej, zmysłowej sekwencji słów. Jerzy Jarniewicz