„ Pożar w burdelu to cicha msza żałobna w porównaniu z tym, co się tu dzieje! - darł się lekarz, przekrzykując nieludzki wrzask, który nagle usłyszałam w sobie i poza sobą niby ustokrotnione echo. W tej właśnie chwili wyszarpnięto ze mnie Ewę. Nazywałam ją tak jeszcze wtedy, gdy niecierpliwie kopała w moim wnętrzu, jakby było ono boiskiem piłki nożnej. Zawsze wierzyłam, że to, co siedzi we mnie, będzie dziewczyną. Może dlatego, że chciałam chłopca. - Córki rodzą się na pokój... - dotarł do mnie zdyszany, podniecony głos młodego lekarza. Mówił coś jeszcze, czego już nie dosłyszałam, bo słowa wessał huk kolejnej salwy artyleryjskiej obwieszczającej zakończenie wojny dla Warszawy…”
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się