Dziennik rozbitka

Krzysztof Karasek jest krytykiem, eseistą, a także powieściopisarzem, a przede wszystkim poetą Nowej Fali, prądu poetyckiego lat siedemdziesiątych. Jego poezja, nie nagłośniona publicystyką polityczną, nie wsparta stemplem emigracyjnym, jest najpoważniejszym artystycznym głosem pokolenia przełomu. Ładunek myślowy, filozofia i samoświadomość tej poezji ma najwyższy współczesny ciężar gatunkowy. Zbigniew Bieńkowski, Express Wieczorny (1992, nr 210) Krzysztof Karasek, najwybitniejszy moim zdaniem poeta Nowej Fali, która wyrosła w 1968 roku. Jego poezja jest dojrzała, poważna, nośna intelektualnie i świetnie „ zrobiona” literacko. Mówiąc językiem sportowym − wyprzedził on o całą długość swoich pokoleniowych przyjaciół. Zbigniew Herbert, Tygodnik Solidarność (1994, nr 51) Jest to poeta wysoce twórczy, poetycko niesłychanie bogaty, o nadzwyczaj odkrywczej i stale ruchliwej wyobraźni. „ Kiedy piszesz, życie staje się gęste i intensywne”. W tym postulatywnym wersie zawiera się klucz do tej poezji − skupiona i zarazem intensywna dociekliwość tajemnicy życia i świata. Karasek obarcza swoją poezję właściwie podstawowym zadaniem filozoficznym − pytaniem o sens bycia, sens świata, sens poezji. Obecność tych wielkich pytań w jego twórczości stanowi o jej znaczeniu i wadze. Stawiam ją wśród najważniejszych realizacji współczesnej poezji polskiej, a nawet europejskiej. Ryszard Kapuściński, Topos (2003, nr 3-4)