Piłsudski. Studium fenomenu Komendanta

„ By jednak na scenie mogła pojawić się ta generacja, którą jak wspomniałem przezwano – i sama też się tak nazwała – piłsudczykami, musiał narodzić się i sam Piłsudski. Ale ten Piłsudski, od którego określenie piłsudczyk brało swą genezę – Komendant Piłsudski. Moje refleksje to zatem nic innego, jak opowieść o przeobrażaniu się Piłsudskiego w Komendanta. To historia powstawania fenomenu, którego najbardziej charakterystyczną cechą będzie absolutny i niekwestionowany przez nikogo w środowisku piłsudczyków monopol Józefa Piłsudskiego na posiadanie i wyrażanie ostatecznej opinii i decyzji, na naturalne w tym gronie posługiwanie się rozkazem w stosunkach ze swymi współpracownikami, czyli faktycznymi podwładnymi oraz rzeczywistymi podkomendnymi, w nieomal każdym aspekcie ich życia”. Spis treści Wprowadzenie . . . . . 9 Rozdział 1: Narodziny pewnego zjawiska . . . . . 26 Rozdział 2: Fenomen Komendanta . . . . 104 Rozdział 3: Piłsudczycy, czyli kto? . . . . 150 Rozdział 4: Piłsudskiego bliscy i przyjaciele . . . . 192 Rozdział 5: Drużyna Komendanta. Próba hierarchizacji . . . . . 273 Zamiast zakończenia. Bez Piłsudskiego – „ Komendanciki” . . . 321 Aneks I. Wanda Pełczyńska, „ Komendant” . . . . 361 Aneks II. Bogusław Miedziński, „ Piłsudski i « Piłsudczycy»” . . . . 381 Aneks III. Zofia Zawiszanka, „ Rozmowa, której nie było. Wspomnienia o Józefie Piłsudskim” . . . . 389 Wykaz źródeł i literatury . . . . 413 Indeks nazwisk . . . . 441