Ekwipunek wysokogórski

Spośród gór II Rzeczypospolitej charakter alpejski miały bez wątpienia Tatry. Do ich zabezpieczenia wystarczała jednak stosunkowo nieliczna formacja jaką była wspomniana już kilkukrotnie Kompania Wysokogórska Brygady Strzelców Podhalańskich. Choć funkcjonowała stosunkowo krótko, to zapisała się wyraźnie w pamięci „ ludzi gór”: mieszkańców Podhala i osób związanych z Tatrami i turystyką wysokogórską. Jej następcami były kolejno Szkoła Wysokogórska i detaszowane pododdziały pułków podhalańskich. Po odtworzeniu Szkoła Wysokogórska funkcjonowała ponownie w latach 1927-1931. Choć w kolejnych latach wyspecjalizowanych jednostek wysokogórskich w WP nie było, to powstałą lukę wypełniano m. in. poprzez szkolenia oficerów, w które zaangażowało się środowisko turystyczne. Pod koniec lat 30. powrócono do zagadnień wysokogórskich, tworząc dwa przeznaczone do działań w Karpatach pułki KOP. Elementy specjalistycznego umundurowania i wyszkolenia pojawiły się w także w Policji Państwowej. Tym właśnie formacjom, ich oficerom i żołnierzom oraz ekwipunkowi jest poświęcony niniejszy tomik.