Czarne poszetki

„ Czarnymi poszetkami” Krzysztof Szeremeta powraca po ośmioletniej przerwie, serwując wiersze melodyjne, rytmiczne, ale i w pewien metafizyczno-antykapitalistyczny sposób ascetyczne. Pisze o prostych miłościach i braku zainteresowań: sport jest tutaj wyłącznie wymówką, ale jak silnie lirycznie uzasadnioną! Ale jak to jest napisane! Rafał Gawin Czarne poszetki to konsekwentnie polistylistyczna opowieść, w której bajki i obrazki rodzajowe komentują się nawzajem i odmieniają sensy rekwizytów, postaci i symboli łączących cały tom. Jeśli jest w tych wierszach gorycz, to podana z poczuciem humoru. Jeśli jest melancholia, to podejrzana, bo podszyta poczuciem nieistotności tego, czego utrata ją powoduje. Jeżeli w poddaniu się alienującym językom współczesności jest porażka, to niezupełna - przez to, że zapisana. Jeśli jest niezgoda na panowanie wyobcowujących form, stylów życia i anonimowych władców tytułowych „ czarnych poszetek”, to nie w imię przewidywalnych zaangażowań, a dezorientującej dywersji prowadzonej przy użyciu wieloznacznych czy wręcz oksymoronicznych figur: anarchomonarchizmu, króla bez władzy, papieży fikcyjnych i emerytowanych. Oczekujcie zaskoczenia jak pierwszych pieniędzy, jak zdziwienia tym, że głupia młodość wprawdzie przemija, ale dorosłość to fikcja; jak wewnętrznych rymów w wierszach, które rymować się nie powinny. Adam Leszkiewicz