Święcenia niższe, posługi i funkcje wiernych świeckich w liturgii. Seria: Prace Wydziału Teologii 184

Książka ks. prof. Czesława Krakowiaka w perspektywie historycznej ukazuje sprawowanie liturgii, w której razem z kapłanem posługiwali wierni świeccy wyznaczeni do różnych funkcji. Dopiero z czasem niektóre z nich zostały przez Kościół uznane za niższe święcenia przygotowujące do sakramentu kapłaństwa. W konsekwencji od wczesnego średniowiecza liturgię sprawowali jedynie duchowni wyższych i niższych świeceń. Trzy pierwsze rozdziały tego opracowania dotyczą genezy i rozwoju świeceń niższych w Kościele łacińskim do Soboru Trydenckiego. Sobór Trydencki potwierdził naukę Kościoła, że sakrament święceń (Ordo) jest prawdziwym sakramentem ustanowionym przez Chrystusa, oraz - zachowując niższe święcenia (ordines minores) - podjął próbę ich reformy i dokładnie określił związane z nimi obowiązki. Wydany po Soborze Pontyfikał rzymski (1596) zawierał obrzędy udzielania najpierw świeceń niższych, a następnie wyższych. Autor szczegółowo omawia obrzędy tonsury, wprowadzające do stanu duchownego, i liturgię święceń niższych. Opierając się na soborowym i posoborowym nauczaniu Kościoła oraz odnowionych księgach liturgicznych, przybliża teologiczne i prawne podstawy pełnienia przez wiernych świeckich posług i funkcji liturgicznych. Następnie omawia zwyczajne, czyli dostępne dla wszystkich ochrzczonych, posługi i funkcje wiernych świeckich w liturgii oraz funkcje nadzwyczajne, takie jak udzielanie Komunii Św., prowadzenie w niedziele liturgii słowa Bożego, udzielanie dzieciom sakramentu chrztu, asystowanie przy zawieraniu sakramentu małżeństwa, prowadzenie części liturgii pogrzebowej i udzielanie błogosławieństw. Z recenzji ks. prof. dra hab. Mirosława Kowalczyka