Tao Te Ching (lub Dao De Jing) znany również jako „ Laozi wuqian wen”, czyli „ Księga 5000 znaków Laozi” jest starożytnym chińskim traktatem filozoficznym, będącym podstawą kanonu filozofii określanej mianem taoizmu. Napisany w VI wieku p. n. e. – czyli ponad 2500 lat temu – jest jednym z najważniejszych (o ile nie najważniejszym) tekstów w długiej historii Chin. Autorstwo „ Księgi Drogi i Cnoty” przypisuje się mędrcowi Laozi (imię to oznacza: „ Stary Mistrz”), archiwiście biblioteki państwowej z czasów Dynastii Zhou. Pierwsze wzmianki o Laozi możemy znaleźć w „ Zapiskach Historyka” z II wieku p. n. e., których autorem był Sima Qian (Sy-ma Ts ien). Według niego Laozi urodził się 14 lipca 604 r. p. n. e. we wsi Kio-Jin (gmina Lai, okręg Kukien, ówczesne państwo Zhou), a nazywał się Li Er (pośmiertnie Li Dan). Przydomek Laozi został mu nadany przez następne pokolenia ze względu na fakt, iż był on pierwszym ze wszystkich wielkich chińskich mędrców.
