Czy sto lat po śmierci Stanisława Wyspiańskiego jego twórczość może czymkolwiek jeszcze zaskakiwać? Przecież każdy czytał Wesele, każdy zna z podręcznikowej reprodukcji jego Macierzyństwo... Wydaje się jednak, że za tymi pomnikowymi dziełami, których analizie i interpretacji poświęcono dziesiątki naukowych tomów, często ginie człowiek geniusz ze swymi uczuciami, marzeniami, pasjami, obsesjami, kompleksami. To właśnie o nim opowiada niniejsza książka. W przystępny sposób ma ona nie tylko przybliżyć Czytelnikowi twórczość artysty, ale przede wszystkim pokazać dzieje jego krótkiego naznaczonego śmiertelną chorobą życia. Znajdą się tu więc zarówno wizerunki najbliższych Wyspiańskiemu osób (rodziny, przyjaciół, nauczycieli),jak również obraz zarazem kochanego i znienawidzonego przezeń dawnego Krakowa. Czytelnik odbędzie wędrówkę po tym mieście, podążając śladami jednego z największych polskich twórców, pozna artystyczne środowisko, w którym dojrzewała i krystalizowała się jego osobowość, odwiedzi krakowską Szkołę Sztuk Pięknych, będzie towarzyszył realizacji największych dzieł twórcy. Na tym tle ujrzy również Wyspiańskiego, o jakim rzadko dziś pamiętamy: z jednej strony niemal przymierającego głodem, nierozumianego i odrzuconego, z drugiej nieprzeciętnego artystępróbującego wieść normalne życie rodzinne, wreszcie człowieka świadomego swych obywatelskich obowiązków, skrupulatnie wypełniającego mandat miejskiego rajcy i wizytującego na przykład szkołę powszechną...
