Gra w ducha. Błądzenie w żywiole filozofii dramatu

Książka wprowadza unikalną wizję ducha jako żywiołu różnicowania, który proponuje nowe sposoby zamieszkiwania ludzkiego świata – świata porozdzieranego przez wielorakie, często nieuzgadnialne ze sobą domeny sensu. Autor ukazuje ducha jako dynamiczną siłę, która „ rozbłyska”, „ rozpala się” i „ rozpłomienia” w dowolnym punkcie mondo civile, tam, gdzie różne siatki znaczeń nachodzą na siebie, tworząc przestrzeń do powstawania nowych sensów. „ Moja koncepcja ducha-ognia, to znaczy ducha jako żywiołu różnicowania, proponuje pewien sposób zamieszkiwania ludzkiego świata, porozdzieranego przez wielorakie i nieuzgadnialne ze sobą domeny sensu ludzkiego świata. Duch „ rozbłyska”, „ rozpala się”, „ rozpłomienia” w dowolnym miejscu mondo civile, wszędzie tam, gdzie można znaleźć się pomiędzy różnymi siatkami znaczeń. Nie jest to proces samorzutny, wymaga on pracy – czasem ciężkiej i trudnej – wskrzeszania iskry, wzniecania ognia. Można założyć, że w każdym miejscu przestrzeni sensu nachodzą na siebie różne jej wymiary, a umiejętność znalezienia się pomiędzy nimi skutkuje rozbłyskiem nowych sensów, wytworzeniem się nowego wymiaru, roznieceniem kolejnego źródła znaczeń. Takie lokalne wzniecenia ognia mogą rekonfigurować przestrzeń, zakładać ją na nowo poprzez nowe wyznaczanie kierunków i nową orientację. Podmiot uprawiający tego rodzaju myślenie uczy się dostrzegać możliwe miejsca rozbłysków, wpierw jedno, potem drugie, z czasem jednak będzie je widział na każdym swym kroku tak, że przy wielu nie będzie mógł się nawet zatrzymać. Jego wędrówka od jednego ogniska do drugiego będzie wyznaczała jeszcze jeden wymiar przestrzeni sensu (...)”. (fragment książki)