Morderstwo w Lakeview Hall

Gdy bohaterka Jane Austen spotyka świat kryminalnych zagadek Agathy Christie…Dwudziestosześcioletnia Beatrice dawno porzuciła nadzieję na znalezienie męża. Żyjąc na utrzymaniu bogatych krewnych, ma tylko jedno zadanie: być uprzejmą, miłą i posłuszną jak każda dobrze wychowana młoda dama. Panna Beatrice stara się trzymać tego planu (chociaż różnie jej to wychodzi). Zwłaszcza gdy spotyka nadętego księcia Damiena. Ten arystokratyczny bufon samą swoją obecnością sprawia, że Bea ma ochotę cisnąć w niego pieczonymi kiełbaskami! Sprawy znacznie się komplikują, gdy po wieczornym przyjęciu w posiadłości Lakeview Hall wścibska panna Beatrice w bibliotece znajduje zwłoki, a obok nich dostrzega… księcia. Każde z nich zaczyna prowadzić własne dochodzenie, jednak szybko okazuje się, że jedyną szansą na rozwiązanie zagadki jest współpraca. Czym zakończy się wspólne śledztwo? Kto stoi za tajemniczą intrygą? I jaką rolę w tym całym bałaganie odegra irytujący arystokrata? Czas złamać konwenanse, przeprowadzić nieeleganckie śledztwo i rozwiązać zagadkę! Tajemnica, kostiumy, wyraziste postaci, które bawią do łez! A wszystko to w czasach regencji, wystawnych przyjęć w wiejskich posiadłościach wyniosłych arystokratów. To jak Bridgertonowie, tylko śmieszniejsze i z łamigłówką w tle! - Kasia_Lovebooks, lubimyczytać. pl „ Trzeba było jednak przyznać, że Lakeview Hall było niezwykle wygodną posiadłością, utrzymaną w stylu jakobińskim i ozdobioną kolumnadami. Bea bawiła się doskonale podczas zwiedzania rezydencji za sprawą zarówno przezabawnych anegdotek na temat poszczególnych pokoi, którymi raczyła ich lady Skeffington, jak i majestatycznej konstrukcji budynku. Trudno też byłoby o bardziej ujmujących gospodarzy – jego lordowska mość był przemiłym, pięćdziesięciopięcioletnim mężczyzną imponującego wzrostu, skrywającym łagodne serce za onieśmielającymi czarnymi brwiami, a jego małżonka – zaledwie kilka cali niższa od niego i wręcz onieśmielająco dostojna – aż nazbyt hojnie oddawała gościom do dyspozycji zarówno swój czas, jak i swój dom. Wszystkie te zalety nie były jednak w stanie zrekompensować złej pogody, która zdawała się wręcz prześladować gości. Tego popołudnia przejaśniło się na tyle, że panowie zdążyli skompletować sprzęt, dotrzeć nad jezioro i zarzucić wędki, jednak zdołano złowić zaledwie jedną rybę, zanim niebo ponownie zakryły chmury, z których niebawem lunął deszcz. Jedyna zdobycz tego dnia należała do Kesgrave’a, przez co odnosiło się wrażenie, ku bezdennej irytacji Bei, że sama Matka Natura postanowiła utwierdzać księcia w jego poczuciu wyjątkowości.” (fragment książki)