Wiersze Macieja Roberta to trochę podróż po szkole anatomii. Szkole odrobinę strasznej ale też i pełnej melancholii. Teksty przesycone metaforyką, wypełnione są bólem i odchodzeniem. Nie brakuje również wierszy anegdotycznych. Autor odwołuje się m. in. do twórczości Rafała Wojaczka. (fragment audycji Konrada Wojtyły i Andrzeja Skrendo na antenie Radio Szczecin) Sceny z życia sąsiedzkiego Wizjer wydłuża spojrzenie i wyłuszcza sprawę. Gruby ksiądz wspina się po schodach, groźnie świszcząc. Kiedy wychodzi, żegna się energicznie. Wygląda jak rozpędzony wiatrak. Później wynoszą trumnę. Choć równie dobrze może to być popsuty zegar z kukułką. Lub oblepiony watą i starymi gazetami dwumetrowy mebel z czasów, kiedy życie miało jeszcze połysk. Potem słychać tylko głuche pokasływanie.
