Płacz bez łez. Listy rodziców dzieci autystycznych

Książka jest kopalnią wiedzy o autyzmie dziecięcym, i to z pierwszego źródła; o autyzmie piszą tu bowiem rodzice, czyli ci, którzy problem odczuwają najgłębiej. Jest to książka o przeżyciach rodziców, o trudnym współżyciu z dziećmi odgradzającymi się od świata i heroicznym trudzie przywracania tych dzieci do normalności.[…] Kiedy usłyszałam, że Magda, która do niedawna zajmowała się dziećmi autystycznymi, włączyła się w akcję pomocy dla Sarajewa, pomyślałam sobie, że robi to, ponieważ wie, co to znaczy stan zamknięcia, i część swojego życia poświęciła temu, by z podobnego stanu wydobyć chore dzieci. „ Płacz bez łez” przynosi przejmujące świadectwo głębokiej przemiany w rodzinach dotkniętych nieszczęściem autyzmu wczesnodziecięcego: od początkowego szoku i zagubienia w koszmarze i rozpaczy, poprzez uświadomienie sobie stanu rzeczy i „ najtrudniejszą sztukę cierpliwości”, po pełną akceptację chorego dziecka i nawet, w wielu przypadkach, po uświadomienie sobie najgłębiej ukrytego sensu tego strasznego doświadczenia. […] Książka uczy walki z Losem – i poddania się temu Losowi zarazem. Uczy, że życie jest Próbą i Wyzwaniem, ale zarazem wskazuje, jak ważna w nim jest pokora. I, co najważniejsze – uczy, jak trzeba kochać. Książkę opracowała Magdalena Grodzka-Guźkowska. Autorka od połowy lat siedemdziesiątych zajmowała się dziećmi autystycznymi w Ośrodku Terapeutycznym dla Dzieci Upośledzonych przy Wydziale Psychologii UW. Później prowadziła poradnię dla dzieci autystycznych i ich rodzin w Instytucie Psychiatrii i Neurologii. Jej sukcesy w pracy zyskały uznanie – w 1985 roku jako jedyna specjalistka spoza Wielkiej Brytanii została zaproszona do udziału w londyńskim sympozjum na temat autyzmu. Swoje refleksje i doświadczenie zawarła w książce „ Dziecko autystyczne Dziennik terapeuty” (PWN Warszawa 1984, 2000). „ Płacz bez łez. Listy rodziców dzieci autystycznych” to poruszające świadectwa rodziców dotkniętych chorobą dziecka, doświadczeniem tak ciężkim, że aż nie możliwym do uniesienia w samotności. Często autorzy listów wsparcie i pomoc odnajdywali dopiero w ośrodku prowadzonym przez panią Magdalenę – osobę, której los nie szczędził trudnych przeżyć. Już jako czternastoletnia dziewczynka działała w podziemiu. Mimo, że sama musiała ukrywać się przed Niemcami, ratowała żydowskie dzieci. Zatrzymana w ulicznej łapance, uciekła z transportu jadącego do Majdanka. Przeszła przez 6 obozów jenieckich. Te i inne ciężkie wydarzenia uodporniły ją na własne nieszczęścia, a jednocześnie uwrażliwiły na los drugiego człowieka, szczególnie dzieci. Jest osobą o niezwykłej sile ducha, która daje nadzieję i wsparcie rodzicom małych pacjentów. Przeczytaj także: Zasłużona dla Warszawy