Psychopatologia ekspresji

Psychopatologia ekspresji jako dyscyplina naukowa rozwinęła się w drugiej połowie XIX stulecia, kiedy to lekarze psychiatrzy, przejęci ideami humanitaryzmu, spojrzeli na powierzonego ich opiece chorego także z punktu widzenia jego instynktownego dążenia do doznania katharsis poprzez spontaniczną wypowiedź plastyczną. Obecnie oddziaływanie lecznicze wykorzystujące rysunek, malarstwo, rzeźbę, muzykę lub taniec stało się programem terapii stosowanych w postępowych ośrodkach psychiatrycznych. Chorzy tworząc wzmacniają instynkt życia, opanowują lęki, poskramiają dręczące ich doznania psychotyczne, przenosząc je na dostępne im tworzywo plastyczne. Wyzwalają się, wracają do dawnej, przedchorobowej osobowości - przeważnie przebudowanej i często wzbogaconej o ten nowy sposób istnienia.