Los Generała. Wokół medialnego wizerunku Wojciecha Jaruzelskiego

Osiemdziesiąt z górą lat w życiu męża stanu, który zajął trwałe miejsce w dziejach Polski ostatniej ćwierci XX wieku, wyraźnie dzieli się na kilka etapów, Pierwszy z nich obejmuje dzieciństwo i wczesną młodość, gwałtownie przerwaną w chwili, kiedy zaledwie przekroczył szesnasty rok życia. Następny przypada na sześciolecie 1939–1945, kiedy poznał gehennę zesłańca i przedwcześnie wszedł w dorosłe życie, stając się - gdy zabrakło ojca - mężczyzną odpowiedzialnym za losy nie tylko własne, ale również najbliższych - matki i siostry; w tym też okresie rozpoczął służbę wojskową i przebył szlak bojowy zgłębi Rosji do Berlina. Etap trzeci przypadł na lata służby wojskowej i dzieli się na dwa podokresy, między którymi cezurę stanowi uzyskanie w niespotykanie młodym wieku szlifów generalskich, co dało początek drogi do najwyższych stanowisk w armii. Zakończył się on w burzliwym 1981 roku, kiedy w krytycznej dla kraju sytuacji stanął na czele przeżywających kryzys organów władzy państwowej i stał na ich czele w ciągu niemal dekady zakończonej podstawowymi zmianami ustrojowymi. Od 1991 r. wkroczył w nowy okres, niezwykle aktywny choć nie w tym zakresie, o jakim mógłby marzyć prezydent na emeryturze w demokratycznym i stabilnym państwie: byłby to czas na pisanie wspomnień, a miałby o czym pisać, jak również na występowanie w roli doradcy aktualnie stojących u steru władzy młodszych polityków i reprezentowanie ich w kontaktach z zagranicą. Los jednak sprawił inaczej, żołnierz z konieczności występuje w obronie swego dobrego imienia i swoich racji. Dlatego biografię podzieliłem na dwie części, między którymi cezurą jest właśnie przejście w stan - jak na ironię w tym wypadku zwany stanem spoczynku. Ponieważ książka ta ma charakter pracy z zakresu kultury politycznej), między zaprezentowanymi epokami 1923–1990 i 1990–2003 zachowane zostały równomierne proporcje. Stąd tytuły: Biografia (tu historyk stara się w oparciu o dostępną podstawę materiałową to jest źródła i naukowe opracowania odtworzyć faktografię) oraz Stan spoczynku (rejestrujemy tu, zaliczając się samemu do świadków epoki, dyskusje nad niedawną przeszłością i rolą, jaką odegrał w przedostatniej dekadzie ubiegłego wieku jeden z czołowych aktorów sceny politycznej). Jej lektura - mam nadzieję - uzasadni potrzebę zamieszczonego historycznego ekskursu. Pozwala on uzmysłowić nieprofesjonalistom, że sława ma gorzki smak) i nie zawsze ma jednakowy charakter. Opinie o ludziach bywają zmienne i uzależnione od intencji tych, którzy je formułują. Wprowadzenie z książki