Imperium kolonialne Korony hiszpańskiej składało się nie tylko z wielkich terytoriów, dobrze znanych polskiemu Czytelnikowi, ale także szeregu mniejszych, znajdujących się gdzieś na marginesie, o których niewiele wiadomo. Portugalsko-hiszpański traktat z Saragossy z 1529 roku sprawił, że Pacyfik stał się „ morzem wewnętrznym” Hiszpanii. Choć inne państwa europejskie nie planowały przestrzegać tych ograniczeń, to Madryt starał się zazdrośnie strzeć nawet najmniejszych wysp, choć nie miał ludzi i zasobów, aby je skolonizować. Perły, zasoby naturalne, ludzie czy trasy żeglugowe – różne były motywy, które co jakiś czas pchały Hiszpanów na wyspy Pacyfiku. Z kolei przedstawiciele obcych mocarstw, Holandii, Anglii i Francji, starali się rzucić wyzwanie swojemu wrogowi, bądź to przez próby kolonizacji, bądź wyprawy łupieżcze. W każdym razie historia wysp hispanoamerykańskiego Pacyfiku jest równie ciekawa, co kontynentalnych kolonii hiszpańskich. Niniejsza praca jest częścią szerszego projektu, współtworzonego z Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, pragnącego przybliżyć polskiemu Czytelnikowi historię zaniedbanego dotąd w polskiej literaturze regionu Karaibów. Do tej pory w niniejszej serii ukazały się szesnaście tytułów, m. in. Historia Trynidadu i Tobago, Historia wysp bezużytecznych, Historia Kuby, Historia Jamajki, Historia Florydy i Luizjany. Historia hiszpańskiego Nowego Meksyku, Kalifornii i Teksasu, Historia Antarktydy, Historia Patagonii (pełna lista wewnątrz książki).
