Markiz de la Mina doskonale godził teorię sztuki wojennej z praktyką pola walki. Jest więc przykładem żołnierza-uczonego, o którym Cervantes pisał półtora wieku wcześniej: „[jego] kopia nie stępiła pióra, ani pióro kopii”. W opublikowanych po śmierci Miny Maksymach wojennych uderza jego ogromne doświadczenie wojskowe i polityczne, a zasady w nich zawarte służyły młodym adeptom sztuki wojennej. To właśnie pragnienie przekazania wiedzy stanowiło faktyczny cel pisarstwa Miny. Jego dzieło uznać należy więc za naukowe kompendium, stanowiące żywy testament autora [ze Wstępu]
