Bilet albo kawa. Stoi wśród maszyn na parę, patrzących w jedną stronę, jakby wzrok mógł przyśpieszyć spóźnione tramwaje. Szczytujące wieże GSM, błękit żywnościowy, niebo w ustach, kierowca o czarnym podniebieniu przeklina na zebrze. Składa życie w kostkę i chowa do szafki. Na dobranoc pocałunki, od których nie dostanie rumieńców. Niespokojnie śpi. W krainie czarów Alicja o błękitnych, rozbieganych oczach, ustach mięsistych i popękanych, mówi ze wszystkimi, ale niewiele z tego pamięta. Za sześcioma górami, za sześcioma lasami, za sześcioma rzekami, zbombardowano szpital. Już się nie boimy wycia wilków, tylko syren na karetkach tragedii. Ich nie wystrzelasz. (fragment książki)
