Spośród różnych określeń, które można zastosować do podjętego przez księdza Marka Jeżowskiego zadania, jedno nasuwa się z nieodpartą siłą, a mianowicie odwaga, odwaga intelektualna. Nie jest to wprawdzie cecha, którą by się zbyt często orzekało w odniesieniu do twórczości akademickiej, ale w tym wypadku ma ona, jak sądzę, pełne zastosowanie. Wymagało bowiem dużej odwagi, determinacji, skrupulatności i cierpliwości, nie mówiąc już o kompetencjach, by zarówno zmierzyć się z ogromnych rozmiarów spuścizną włoskiego autora, jak i osadzić ją w szerszych ramach ogólnosocjologicznego, teoretycznego i metodologicznego kontekstu.
