Pamiętnik z mazowieckich szlaków

Rozmowa o szlaku Czy będąc dzieckiem przykładałeś czasami ucho do szyny, z nadzieją usłyszenia jak szyna " gada"? Czy w zimową, śnieżną noc, z radością wchodziłeś do dworcowej poczekalni,w której rozgrzany ka lowy piec otaczał cię przyjacielskim ciepłem? Czy pamiętasz zaciekawienie, jakie wzbudzały w tobie niknące w ciemności lasu nitki torów? Jeśli tak, to sięgnij po kolejną książkę Marka Zienkowicza. Wspomnienia z kolejowych szlaków są niczym szklane, kolorowe kryształki w kalejdoskopie. Układają się z tych kryształków historie, raz to zabawne, raz dramatyczne, a raz wzbudzające zadumę nad przemijaniem. Autor pisze o swojej pracy wciągając Czytelnika w dialog: jest na służbie życia, na służbie drugiemu człowiekowi. Jego opowiadania odzwierciedlają nie tylko trud pracy maszynisty. Są swoistą próbą przekazania obrazu " z drugiej strony", obrazu kolei oglądanego przez maszynistę właśnie. To bardzo trudne zdanie. Mamy więc, wspaniałe opisy krajobrazów mijanych na szlaku mazowieckich wsi i miasteczek, wspomnienia z lat młodości autora, czasami zaglądamy do jego domu, poznajemy historie ludzi związanych z koleją. Kontrapunktem do tematyki poruszanej przez Autora, tak ściśle nacechowanej techniczną, kolejową terminologią, rygorami rozkazów i regulaminów jest wrażliwość Autora na człowieka, a także otaczającą przyrodę. " Pamiętnik z mazowieckich szlaków" kontynuuje tematykę wcześniejszej książki tegoż Autora " 1435 mm" (wydanej w 2010 roku). Zienkowicz wpisuje się w styl opowiadań o drodze, o podróży przez życie. To piękna i prawdziwa opowieść. Zachęcam do lektury. Tomasz Kozłowski