Czcigodnemu J. I. Kraszewskiemu W koło serca narodu, jak struna drgająca, Owinięty, rozdźwiękasz głosami tysiąca Lir, które w piersiach naszych nieświadome drzemią, Niby senne skowronki nad złocistą ziemią. I każda twego ludu krwi serdecznej fala W dźwięk się w tobie -- i w okrzyk -- i w hasło skrysztala, I w cichy błękit leci, jak orłowe szumy, Albo czarnych jaskółek uskrzydlone tłumy. Ja nie wiem, czy ty jesteś pieśniarzem, co trąca W żywe serce narodu, jako błyski słońca, Które kiedyś budziły Memnony kamienne, Dobywając z ust bladych jakieś szepty senne, Jakieś szmery -- i wróżby -- i jęki -- i płacze, Tak, że śpiący pod nimi zdumieni tułacze Budzili się -- i patrząc na martwe te ciosy, Mówili:
