Zamknięta w pałacowych lochach Yelena wie, że już nigdy nie odzyska wolności. Zabiła swojego oprawcę, a przecież prawa w Iksji są surowe – bez znaczenia, czy była to samoobrona, karą za śmierć zawsze jest śmierć. Kiedy pogodzona z losem czeka na egzekucję, otrzymuje zaskakującą propozycję. Jako testerka jedzenia opuści lochy, zamieszka w pałacu i będzie spożywała najlepsze posiłki – będzie jednak narażona na śmierć ze strony każdego, kto podejmie próbę otrucia komendanta Iksji. Na domiar złego jest celowo karmiona trucizną zwaną Motylim Pyłem, przed skutkami której chroni tylko podawane codzienne antidotum. Zatem mimo braku krat to wciąż więzienie. Balansując na granicy życia i śmierci, Yelena desperacko walczy o przetrwanie i szuka sposobu ucieczki. Tymczasem sytuacja w Iksji dynamicznie się zmienia, dążący do przejęcia władzy rebelianci planują przewrót. A Yelena ku własnemu przerażeniu odkrywa magiczne moce, nad którymi nie potrafi zapanować. Jej życie znowu jest zagrożone i aby przetrwać, musi zmierzyć się z tajemnicami z przeszłości, przed którymi dotąd zawsze uciekała. Fragment tekstu 1 Tkwiłam w mroku niczym w trumnie, obsesyjnie pogrążona w obrazach z przeszłości. Gdy tylko moje myśli zbaczały na manowce, a wciąż to czyniły, czyhające na taką okazję wspomnienia nacierały na mnie z całą mocą. Zatopiona w czarnej nicości, znów ujrzałam tuż przy twarzy potwornie gorące płomienie. Uchyliłam się, choć ręce przywiązano mi do słupa, który boleśnie dźgał mnie w plecy. Ogień się cofnął, niemal muskając moją skórę prażącym jęzorem. Brwi i rzęsy już dawno poszły z dymem. – Musisz stłumić ogień! – rozkazał chrapliwy męski głos. Rozchyliłam spękane usta i dmuchnęłam na płomienie. Ogień i strach wysuszyły mi wargi, więc mój język przypominał wiór, a od zębów bił taki żar, jakby ktoś upiekł je w piekarniku. – Nie gębą, kretynko! – wrzasnął. – Użyj umysłu. Zgaś ogień siłą woli. Zamknęłam oczy i spróbowałam skupić myśli na piekle, które rozgorzało tuż obok. Byłam gotowa zrobić wszystko, nawet to, co uważałam za kompletny absurd, byle tylko powstrzymać tego człowieka. – Postaraj się bardziej! Żar ponownie zbliżył się do mojej twarzy, jaskrawe światło oślepiało, choć zacisnęłam powieki. – Podpal jej włosy – zaproponował inny głos, młodszy i bardziej zapalczywy. – To jej dobrze zrobi. – Zarechotał. – Ojcze, sam się tym zajmę, pozwól. Drgnęłam, ogarnięta przenikliwym strachem, gdyż rozpoznałam głos tego człowieka. Wykręciłam się, żeby poluzować więzy, a moje myśli gdzieś się ulotniły. Słyszałam w głowie tylko brzęk. Z mojego gardła wydobyło się buczenie i narosło tak, że wkrótce wypełniło pokój, dusząc płomienie. Głośny, metaliczny szczęk zamka wyrwał mnie z koszmarnych wspomnień. Klin bladożółtego światła przeciął mrok i przesunął się po kamiennej ścianie, gdy ktoś otworzył ciężkie drzwi do celi. Poświata lampy poraziła mnie boleśnie, zanim znów zacisnęłam powieki i skuliłam się w kącie. – Rusz się, szczurze, bo pogonimy batem! Dwóch strażników doczepiło łańcuch do metalowego kołnierza i szarpnęło mnie w górę. Wstałam chwiejnie, zataczając się do przodu, piekący ból rozdarł szyję. Gdy zdołałam odzyskać równowagę, strażnicy skuli moje ręce za plecami i spętali nogi łańcuchem. Odwróciłam wzrok od migotliwego światła, kiedy prowadzili mnie korytarzem lochu. Zatęchłe powietrze owiewało mi twarz, bosymi stopami brnęłam przez kałuże ohydnej brei. Strażnicy maszerowali równym krokiem, nie zwracając uwagi na nawoływania i jęki innych więźniów, lecz moje serce zamierało od tego upiornego akompaniamentu. – No, ktoś tutaj zadynda. – Trzask, prask! I po nogach spływa ci to, co zjadłaś. – Jeden szczur mniej do wykarmienia. – Mnie zabierzcie! Mnie! Też chcę umrzeć! Zatrzymaliśmy się, a ja zerknęłam spod przymrużonych powiek na schody. Uniosłam nogę, żeby wejść na pierwszy stopień, ale potknęłam się o łańcuch i upadłam. Strażnicy podźwignęli mnie i zaczęli wlec na górę. Chropowate krawędzie kamiennych schodów szorowały po obnażonych nogach, szarpiąc je do żywego mięsa. Wreszcie zostałam przeciągnięta przez grube pancerne drzwi i rzucona na podłogę. Promienie słońca wdarły się pod powieki. Choć zacisnęłam je mocno, poczułam łzy na policzkach. Pierwszy raz od tak dawna zobaczyłam dzienne światło. To już koniec, pomyślałam w przypływie paniki, ale uspokoiła mnie świadomość, że egzekucja tylko zakończy moją żałosną wegetację w lochu. Gdy strażnicy gwałtownym szarpnięciem postawili mnie na nogi, ruszyłam za nimi po omacku. Czułam się gorzej niż źle. Skóra swędziała od ukąszeń owadów i nocy spędzanych na brudnej słomie, śmierdziałam jak szczur, bo przysługiwały mi tak małe racje wody, że nie marnowałam jej na toaletę. Nieważne, i tak zaraz będzie po mnie, powtarzałam sobie. Kiedy moje oczy przywykły do światła, rozejrzałam się uważnie. Ściany były zupełnie nagie, bez osławionych złotych kandelabrów i misternie tkanych gobelinów, które podobno kiedyś zdobiły główne korytarze zamku. Kamienna podłoga była gładka i czysta. Wędrowaliśmy zapewne po ukrytych przejściach używanych wyłącznie przez służbę i straż. Gdy mijaliśmy otwarte okna, spragniona widoku otwartej przestrzeni wyjrzałam na zewnątrz. Szmaragdowa trawa połyskiwała tak jaskrawo, że rozbolały mnie oczy. Drzewa tonęły w pelerynach liści, ścieżki były przyprószone kwiatami. Wiatr pachniał jak kosztowne perfumy. Z rozkoszą wciągnęłam go w płuca. Po kwaśnym fetorze odchodów i smrodzie niemytych ciał skojarzył mi się z doskonałym winem. Ciepło pieściło moją skórę. Cudowne uczucie! Otrząsnęłam się ze wspomnienia wilgoci i chłodu lochów. A więc nadszedł początek pory gorącej, a zatem tkwiłam pod kluczem przez pięć pór. Jeszcze jedna i spędziłabym w lochach okrągły rok. Piekielnie długo jak na kogoś, kto znalazł się tam z wyrokiem śmierci. Wyczerpana marszem ze skutymi nogami, trafiłam w końcu do przestronnego gabinetu. Na ścianach ujrzałam mapy Terytorium Iksji oraz ziem ościennych, na podłodze piętrzyły się sterty książek, które utrudniały poruszanie się po pomieszczeniu. Tu i tam sterczały ogarki i całkiem wypalone świece, dostrzegłam też ślady spalenizny na papierach, które znalazły się zbyt blisko płomienia. Na środku pokoju stał duży, zawalony dokumentami drewniany stół, a dookoła sześć krzeseł. W głębi gabinetu znajdowało się biurko, przy którym siedział jakiś mężczyzna. Za jego plecami ujrzałam otwarte okno. Łagodne powiewy wiatru poruszały długimi do ramion włosami nieznajomego. Wzdrygnęłam się tak mocno, że zabrzęczały łańcuchy u rąk i nóg. Z rozmów, które szeptem prowadzili więźniowie w różnych celach, dowiedziałam się, że skazańcy trafiają przed oblicze pewnego urzędnika, aby przed egzekucją wyznać mu popełnione zbrodnie. Człowiek za biurkiem był odziany w czarne spodnie i czarną koszulę z dwoma czerwonymi diamentami wyszytymi na kołnierzyku. Rozpoznałam ten mundur, tak się ubierali doradcy komendanta. Blada twarz nie zdradzała żadnych emocji, ale gdy obrzucił mnie uważnym spojrzeniem szafirowych oczu, ze zdumienia uniósł brwi. Nagle dotarło do mnie, jak wyglądam. Nerwowo opuściłam wzrok na wystrzępiony czerwony uniform więzienny i niemal czarne bose stopy pokryte twardymi, żółtymi odciskami. Szara od brudu skóra prześwitywała przez rozdarcia w cienkim materiale, a długie, ciemne włosy zwisały w tłustych strąkach. Spocona i śmierdząca, chwiałam się pod ciężarem łańcuchów. – Kobieta? Następny więzień do egzekucji to kobieta? – wycedził lodowato. Na dźwięk słowa „ egzekucja” przeszył mnie dreszcz i zupełnie straciłam zimną krew, którą udało mi się dotąd zachować. Gdyby nie strażnicy, padłabym na podłogę i zaczęła spazmatycznie szlochać. Straż katowała każdego, kto okazywał choćby cień słabości. Doradca bawił się pasmem ciemnych włosów. – Powinienem ponownie przeczytać twoje akta. Odmaszerować. Machnął na strażników, a gdy zniknęli, wskazał mi krzesło przed biurkiem. Łańcuchy zadzwoniły, gdy przycupnęłam na brzeżku. Urzędnik otworzył teczkę, pobieżnie przejrzał dokumenty, po czym oświadczył: – Yeleno, może ten dzień będzie dla ciebie szczęśliwy. Ugryzłam się w język, by nie zakpić. W lochu nauczyłam się, że pyskowanie nie popłaca. To była ważna lekcja, więc tylko zwiesiłam głowę, aby uniknąć kontaktu wzrokowego z doradcą. Przez dłuższy czas milczał. – Dobre wychowanie i respekt – zauważył w końcu. – Wygląda na to, że masz zadatki na odpowiedniego kandydata. W pomieszczeniu panował bałagan, ale biurko było czyste i uporządkowane. Oprócz mojej teczki i kilku przyborów do pisania znajdowały się tam jeszcze tylko dwie małe, połyskujące srebrem pantery wyrzeźbione z niebywałą dbałością o detale. – Zostałaś osądzona i uznana winną zamordowania Reyada, jedynego syna generała Brazella. – Podrapał się po skroni, po czym dodał jakby do siebie: – To dlatego przybył tu Brazell i dopytywał się o terminarz egzekucji. Na dźwięk tego nazwiska poczułam strach. Uspokoiłam się dopiero wtedy, gdy dotarło do mnie, że lada moment już na zawsze znajdę się poza zasięgiem rąk Brazella. Armia Terytorium Iksji przejęła władzę zaledwie pokolenie temu, jednak nasze życie zmieniło się radykalnie i, zdawać by się mogło, na zawsze. Wojskowi wprowadzili surowy kodeks zwany Regulaminem Postępowania. W trakcie pokoju – czyli, o dziwo, przez większość czasu – prawo skwapliwie chroniło ludzkie życie. Jeśli ktoś popełnił morderstwo, nieuchronnie czekała go egzekucja. Zabójstwo w obronie własnej oraz nieumyślne spowodowanie śmierci nie wpływały na złagodzenie kary. Winny trafiał do lochów komendanta, by po jakimś czasie zawisnąć na szubienicy wśród tłumu gawiedzi. – Jak rozumiem, chcesz wnieść protest przeciwko wyrokowi skazującemu. Na pewno zostałaś wrobiona albo zabiłaś w obronie własnej, co? – Odchylił się na krześle, nie kryjąc znużenia, i cierpliwie oczekiwał na odpowiedź. – Nie, proszę pana – wyszeptałam, gdyż nic więcej nie mogłam wykrztusić. Moje gardło odwykło od mówienia. – Zabiłam go. Wyprostował się, patrząc na mnie surowo, po czym się roześmiał. – To może się udać lepiej, niż zaplanowałem. Yeleno, daję ci wybór. Albo zostaniesz stracona, albo obejmiesz stanowisko nowego testera żywności komendanta Ambrose’a. Gapiłam się na niego, a moje serce przepełniły nadzieja i niedowierzanie. To musiał być jakiś żart, ten człowiek postanowił zabawić się moim kosztem. Świetna rozrywka – patrzy, jak na twarzy więźnia pojawiają się niepewność i ufność, a potem ściera skazańcowi uśmiech z ust, posyłając na szafot. – Tylko głupiec odrzuciłby taką ofertę. – Tym razem mój głos chrypiał głośniej. – To praca na całe życie, a szkolenie jest śmiertelnie niebezpieczne, bo przecież trzeba znać smak trucizn, żeby je rozpoznać. – Uporządkował papiery w teczce. – Dostaniesz pokój w zamku, ale większość czasu będziesz towarzyszyła komendantowi. Nie ma mowy o wolnych dniach. Zapomnij o mężu i dzieciach. Niektórzy więźniowie wybrali egzekucję, bo wtedy przynajmniej wiadomo, kiedy się umrze. Nie trzeba zgadywać, czy śmierć przyjdzie z następnym kęsem. – Uśmiechnął się złowrogo. Zatem nie żartował. Miałam szansę przeżyć! Służba przy komendancie była lepsza niż lochy i nieskończenie bardziej atrakcyjna niż szubienica. Pytania cisnęły mi się na usta. Skoro skazano mnie za zabójstwo, dlaczego chcą mi zaufać? Co mogłoby mnie powstrzymać przed zamordowaniem komendanta lub ucieczką? – Kto teraz sprawdza posiłki komendanta? – Uznałam, że inne pytania mogłyby uświadomić urzędnikowi, jaki błąd popełnia, a to oznaczało dla mnie stryczek. – Ja. I nie mogę się doczekać, gdy ktoś mnie zmieni. Ponadto Regulamin Postępowania głosi, że to zajęcie przypada osobie skazanej na karę główną. Nie zdołałam dłużej usiedzieć w miejscu. Wstałam i zaczęłam przechadzać się po pokoju, ciągnąc za sobą łańcuchy. Mapy na ścianach przedstawiały strategiczne pozycje wojskowe. Tytuły książek świadczyły o tym, że jest w nich mowa o bezpieczeństwie i technikach szpiegowskich. Stan świec oraz ich liczba informowały, że mężczyzna noszący mundur doradcy pracuje do późnej nocy. Domyśliłam się, że to Valek, szef osobistej ochrony komendanta oraz dowódca rozległej sieci wywiadu na obszarze Terytorium Iksji. – Co mam powiedzieć katowi? – spytał. – Że nie jestem głupia. 2 Valek z trzaskiem zamknął teczkę, po czym z gracją i lekkością śnieżnego kota kroczącego po cienkim lodzie podszedł do drzwi i je otworzył. Strażnicy na korytarzu wyprostowali się jak struny, słuchając poleceń Valka, potem jeden z nich podszedł do mnie. Wpatrywałam się w niego zdezorientowana i przerażona, bo przecież Valek nie wspomniał, że mam wrócić do lochów. Może powinnam spróbować ucieczki? Lecz oto strażnik obrócił mnie i zdjął kajdany oraz łańcuchy, w które byłam zakuta od chwili aresztowania. Na zakrwawionych nadgarstkach ujrzałam głębokie i paskudne obtarcia. Dotknęłam szyi w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą była metalowa obręcz, a gdy opuściłam dłonie, na palcach ujrzałam plamy krwi. Nerwowo sięgnęłam po krzesło, gdyż oswobodzona od stalowego jarzma poczułam się dziwnie, jakbym miała zemdleć, jednak gdy kilka razy odetchnęłam głęboko, poczułam się trochę lepiej, a przede wszystkim odzyskałam panowanie nad sobą. Valek stanął przy biurku i nalał coś do dwóch pucharów. W otwartej szafce ujrzałam rzędy butelek o dziwnych kształtach, a także dużo wielobarwnych słoików. Valek odstawił do szafki butelkę i zamknął drzwi na klucz. – Skoro musimy zaczekać na Margg, możemy się napić. Jeden głębszy dobrze nam zrobi. – Wręczył mi wysoki cynowy kielich wypełniony bursztynowym płynem, po czym uniósł drugi w geście toastu. – Za Yelenę, nową testerkę żywności. Obyś pożyła dłużej niż twój poprzednik. – Gdy moja ręka z pucharem zawisła w powietrzu, dodał: – Odpręż się. Przecież to zwykły toast. Wypiłam spory łyk. Delikatny płyn lekko się pienił i drażnił gardło, a kiedy dotarł do żołądka, zrobiło mi się niedobrze. Pierwszy raz od tak dawna wypiłam coś innego niż wodę, na szczęście po kilku sekundach brzuch przestał się buntować. Zanim zdążyłam spytać Valka, co spotkało poprzedniego testera, poprosił, żebym rozpoznała składniki napoju. Wypiłam jeszcze odrobinę, po czym odparłam: – Brzoskwinie posłodzone miodem. – Świetnie. A teraz jeszcze mały łyczek, tyle że najpierw przepłucz usta, dopiero potem połknij. Gdy wykonałam polecenie, ze zdziwieniem poczułam lekki cytrusowy aromat. – Pomarańcza? – Zgadza się. Przepłucz gardło. – Mam zabulgotać? – Gdy skinął głową, z zakłopotaniem spełniłam i to polecenie, omal nie wypluwając reszty napoju. – Zgniłe pomarańcze! Valek zaśmiał się tak, że wokół jego oczu pojawiły się drobne zmarszczki. Miał kanciastą twarz, jakby uformowaną z arkusza blachy, ale rysy wyraźnie łagodniały, gdy się uśmiechał. Wręczył mi swój kielich, po czym kazał powtórzyć eksperyment. Z obawą wypiłam łyk i ponownie poczułam aromat pomarańczy. Przygotowałam się na zjełczały posmak, przepłukałam gardło trunkiem Valka i odetchnęłam z ulgą. Tylko wzmocniło to pomarańczową esencję. – Lepiej? – Odebrał mi pusty kielich. – Tak. Valek usiadł za biurkiem, znów otworzył teczkę i sięgnął po pióro, by sporządzić notatkę. – Właśnie odbyłaś pierwszą lekcję testowania żywności – oznajmił, nie przerywając pisania. – Twój napój był zaprawiony trucizną o nazwie Motyli Pył. Mój był czysty. Jedynym sposobem wykrycia Motylego Pyłu jest przepłukanie gardła. Aromat zgniłej pomarańczy, który poczułaś, pochodził z trucizny. Wstałam i natychmiast zakręciło mi się w głowie. – Czy to śmiertelna trucizna? – Dostatecznie duża dawka zabija w dwa dni. Objawy pojawiają się dopiero drugiego dnia, ale wtedy jest już za późno na ratunek. – Czy... czy wypiłam śmiertelną dawkę? – Oczywiście. Przy mniejszej porcji nie wyczułabyś trucizny. Żołądek podszedł mi do gardła, zakrztusiłam się, z trudem przełknęłam żółć. Za wszelką cenę próbowałam nie dopuścić do upokorzenia. Byle tylko nie porzygać się na biurko! Podniósł wzrok znad sterty papierów i uważnie na mnie spojrzał. – Ostrzegałem cię, że szkolenie będzie niebezpieczne. Nie mogłem jednak podać ci innej trucizny, bo twój organizm jest bardzo osłabiony z niedożywienia i nie poradziłby sobie z mocniejszą toksyną. Ale mamy antidotum na Motyli Pył. – Zademonstrował małą fiolkę z białym płynem. Opadłam z powrotem na krzesło i westchnęłam. Na twarzy Valka nie malowały się żadne emocje, a ja uświadomiłam sobie, że nie zaproponował mi odtrutki. – W odpowiedzi na pytanie, którego nie zadałaś, chociaż powinnaś, właśnie ten drobiazg uniemożliwia ucieczkę testerowi żywności komendanta. – Potrząsnął fiolką. Ponieważ się nie odezwałam, oczekując dalszych wyjaśnień, dodał: – Yeleno, przyznałaś się do popełnienia morderstwa. Musielibyśmy postradać rozum, żeby skierować cię do pracy przy komendancie bez odpowiednich środków zabezpieczających. Straż przyboczna ani na moment nie opuszcza komendanta, praktycznie masz więc zerowe szanse, żeby dosięgnąć go jakąkolwiek bronią. Motyli Pył stosujemy na wszelki wypadek, żebyś nie wystawiła nas do wiatru. Codziennie musisz przyjmować dawkę antidotum, bo tylko ono uchroni cię przed śmiercią. Jeśli rano nie wypijesz odtrutki, następny świt będzie twoim ostatnim. Popełnisz zbrodnię lub dopuścisz się zdrady, natychmiast wrócisz do lochów, a tam trucizna zrobi swoje. Sama rozumiesz, że lepiej tego uniknąć. Preparat wywołuje wyjątkowo bolesne skurcze żołądka i niekontrolowane torsje. Zanim zdołałam w pełni uświadomić sobie wagę jego słów, przeniósł spojrzenie ku drzwiom. Odwróciłam się i ujrzałam na progu tęgą kobietę w uniformie gospodyni domowej. Podeszła bliżej, a Valek przedstawił mi Margg, która od tej pory miała być odpowiedzialna za zaspokajanie moich podstawowych potrzeb. Po zakończeniu prezentacji Margg wyszła, oczekując, że podążę za nią. Wbiłam wzrok w fiolkę. – Przyjdź do mnie jutro rano – oznajmił. – Margg wskaże ci drogę. To koniec rozmowy, mimo to przystanęłam na progu, bo mnóstwo pytań cisnęło mi się na usta. Powinnam była je zadać, ale ugryzłam się w język, zamknęłam za sobą drzwi i pośpieszyłam za opiekunką, która najwyraźniej nie miała zamiaru na mnie czekać. Ani na moment nie zwolniła kroku, więc się zadyszałam, próbując za nią nadążyć. Starałam się zapamiętać przemierzane zakręty i korytarze, lecz po paru minutach dałam za wygraną. Cały mój świat skurczył się do szerokich pleców Margg i ciężkiego stukotu jej butów. Nosiła długą czarną spódnicę, która zdawała się płynąć nad podłogą, oraz czarną koszulę i sięgający kostek, zawiązany w pasie biały fartuch zawieszony na szyi. Widniały na nim dwa pionowe rzędy drobnych czerwonych rombów stykających się czubkami. Gdy Margg w końcu zatrzymała się przed łazienką, musiałam usiąść na posadzce i zaczekać, aż przestanie kręcić mi się w głowie. – Cuchniesz. – Z odrazą wykrzywiła szeroką twarz, po czym nieznoszącym sprzeciwu gestem wskazała prysznic. – Umyjesz się dwa razy, a potem solidnie wymoczysz. Przyniosę ci uniform. – Wyszła z łazienki.
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się