Saga o Jonie Tarniku, która stała się podstawą tekstu przedstawionego w tym tomie, została spisana już na początku późnego średniowiecza, dlatego cechy klasycznych islandzkich sag o dawnych czasach łączą się w niej z elementami europejskiego romantyzmu rycerskiego, z którym mieszkańcy Islandii w XIV wieku zdążyli się już zapoznać. Bohaterami sagi są bracia krwi Jon i Eryk. Mają wiele wspólnego: obaj są młodzi i przystojni, silni i obdarzeni szczęściem, szlachetni z krwi i ducha, nawet ich matki noszą to samo imię. Jedynie w jednej kwestii nie ma zbieżności: Eryk jest jedynym synem i spadkobiercą pomyślnie rządzącego konunga, a Jon jest cudem ocalałym jedynym synem i spadkobiercą podstępnie zamordowanego władcy. W zemście na zabójcy ojca, odzyskaniu jego ziem - a nawet zdobyciu nowych - ocaleniu matki i pięknej siostry Jona pomoc zapewniają potężny krasnolud i nieustraszony Eryk. Gnom wyposaża Jona w magiczne przedmioty, w tym pilnik, który ściera góry. Eryk z ciekawości wyrusza w niebezpieczną podróż, a w nagrodę otrzymuje piękną żonę.
