W intencji intertekstualnej moje wiersze są „ hipertekstem” odwołującym poniekąd do Heteronimów Pessoi. Rzecz ma charakter względny: Pessoa tworzył portrety psychologiczne person lirycznych. Mnie chodzi o coś innego. Na pewno nie o „ artystowskość”, bardziej o zrozumienie kilku sposobów myślenia o języku poetyckim. Chodzi o formalizm jako sposób rozumienia języka wiersza Język ów stał się bytem immanentnym, homonimicznym, odklejonym od sfery znaczonego, świadomym krachu wielu swoich możliwości kreacyjnych i mimetycznych. Mój tomik chce to zanotować. Opowiedzieć o sytuacji, w której konwencje są zapisem „ braku wiary”. Mego braku wiary przede wszystkim. Chcę sprawdzić, czy da się owe konwencje – w przestrzeni myślowej kogoś, kto pisuje wiersze, przeprowadzić przez próbę ognia: myślenie abstrakcyjne. Co będzie się wtedy działo z „ poetyckością”, ale także z „ metafizycznością” języka (?),wiersza (?) – bo to dla mnie ważny problem.
