Analizując i interpretując dzieła Herberta nie próbuję bynajmniej odpowiadać na pytanie czy z tych opisów wyłania się jakaś wyrazista postać autora do końca nakreślona nie próbuję poety osobliwie nazywać ani tym bardziej jednoznacznie - podsumowywać. W tym zakresie herbertologia ma swój osobny dorobek. Dość bogaty ale też i pokrętny. W przełomowym 1956 roku autora Struny światła witano w gronie najznakomitszych debiutantów po ogłoszeniu trzech następnych poetyckich tomów zarzucano mu jednak fałszywość postawy a zwłaszcza brak zaangażowania. W kolejnych dekadach Herberta czytano niemal jak wieszcza zwłaszcza w latach 80. po wydaniu Raportu z oblężonego Miasta ale chętnie też obalano mity na jego temat i obnażano słabości. Niemal wszyscy uznawali wielkość i znaczenie jego poezji byli jednak i tacy którzy wyrazy owego uznania i próby rozsławiania poety opisywali jako przejawy herbertomanii i widzieli w tym zjawisku szkodę wyrządzaną całej współczesnej poezji. Niektórzy chętnie nazywali Herberta duchowym ojcem całego narodu niektórzy jednak - a nierzadko ci sami - próbowali też rozgrywać jego postać i to na wiele sposobów a nawet przywłaszczać ją sobie - również w takich chwilach jak choroba i śmierć poety. ... Był księciem poetów a jego poezja była jedną z centralnych miar jakimi mierzono rzeczywistość ale dla niektórych był najwyżej poetą środka. To wszystko pokazują dzieje recepcji. Ze wstępnego szkicu Herbert i czas wspomnień
Kołczan KsiążekStrona głównaZałóż kontoZaloguj się