Performatywna poezja Michała Czai zadaje pytania o normy moralne, wyznaczniki wspólnotowości i granice gatunkowe, skłaniając do przekroczenia zastałych i ustalonych języków dyskursywnych, skrywających pod niewinnymi formułami własną przemoc - tę symboliczną i tę jak najbardziej namacalną. gdy wychodzimy z domu wystarczy wsłuchać się w rytm gazet by zrozumieć że ziemi jest coraz mniej a terytorium nas przerasta ale nie ma nas bo my to przemoc wspólnoty gdzie jest ten nowy kod do twoich zamieszkań i rozmów które tak bardzo chcieliśmy wyprowadzić z lęku przed następnym krokiem przed kolejnym zbliżeniem próżnia rośnie a przemoc spada tylko w statystykach nikt nie policzył tych wszystkich igieł w mojej głowie szansa na pocałunek to tylko ta chwila gdy pojawia się nowe pole i dobrze znany zapach na prześcieradle
